Saturday, November 13, 2010

தவறியவை

                                          
                                                                  

                                                           ஒளி  திரிந்த  ஒரு  பகலில்
                                            மென்சிவப்பும்  கருப்பும்
                                            சேர்ந்த  கலவையில்
                                            வண்ணத்துபூச்சியின்   இறகொன்று
                                            தரையில்   கிடைத்து
                                            அறையில்  சேர்ந்தது.
                                            கால்  பதிக்கும்  இடமெங்கும்
                                            கண்டெடுக்க   ஆவல்  கொண்டு
                                            அலையத்  துவங்கியன
                                            ஆசை  நிறைத்த  விழிகள்  இரண்டு. 
                                            சாலை  இயல்பிழந்த
                                            ஒரு  மழை  நாளில்
                                            மென்னுடல்   சிதைந்து
                                            மெய்யிறகுகள்   அறுந்து
                                            சிதறிகிடந்த   காட்சி  பார்த்த
                                            வானம்   வெறித்த   வேளையில்
                                            பிடிக்காமல்தான்  போனது
                                            தொட்டுவிட  இயலாத  கைகளும்
                                            தேடி   அலைந்திருந்த   கண்களும்.


 .

Friday, September 24, 2010

மழலை கண் பார்த்தால்...

                                            

                                         

                                         நேரில் தடம் பதித்துச் சென்றாலும் 
                                         நிழல் படத்தில் கையசைத்தாலும்
                                         ரோஜாப்பூ கன்னம் ஒட்டியிருந்தாலும்
                                         கருப்பட்டி நிறம் கலந்திருந்தாலும்
                                         மலர்ந்தபடி சிரித்தாலும்
                                         அழுது தீர்த்து அசந்திருந்தாலும்
                                         கடந்து செல்லும் அக்கணப்பொழுதில்
                                         இறுகிய இதழ்கள் தளர்த்தி
                                         மென் புன்னகை மீட்டெடுத்து
                                         உதடு பதிக்காமல்
                                         பறித்து விடுகின்றனர்
                                         எப்படியேனும்
                                         ஒரு முத்தத்தை.
.
.
.      

Friday, September 10, 2010

பிரதிபிம்பம்

                                               
                                                
                                                                                       
                                            ஐந்து  நிமிட
                                            அதிகாலை  கனவில்
                                            கொட்டியது கொடுக்குகள் நீண்ட
                                            கருந்தேலொன்று.
                                            வலி தெறித்த
                                            பொழுதாகவே கழிந்தது
                                            விடிந்த நாள் முழுவதும்.

                                            பரிதியின் கதிர்கள்
                                            சுட்டெரித்த  அவ்வரங்கத்தில்
                                            பேச்சுகள்  நயமற்று ஒலித்தது
                                            எள்ளல் பூசி பூரித்திருந்தது.
                                            தலை சேர அனுமதியாமல்
                                            மறுத்தளித்து  நகர்ந்து வந்த
                                            நேரம்  வானில் அஸ்தமனம்.
                                            நிறை நிலா  கண்  பார்த்து  
                                            ஜன்னல் பூத்தொட்டு
                                            நாள் முடித்தும்
                                            கனவில்  குரைத்துகொண்டேயிருந்தது
                                            அன்றைய இரவில்
                                            நாய்கள் இரண்டு.       



.

Thursday, September 2, 2010

ஒரு துளி


                                                            
                                                                                                                    
                                                      இலையில்   விழுந்து  
                                                      காம்பில் வடிந்து
                                                      பூவில் பட்டு
                                                      மீண்டுமொரு
                                                      இலைத் தொட்டு
                                                      பூமி சேர்ந்தது
                                                      கொட்டி தீர்த்த
                                                      மழையின் ஒரு துளி
                                                      அவ்வளவு அழகாக !



.

Friday, August 27, 2010

பூக்களம்

                                                
                                                                       ஓணம்
                                               பண்டிகையின் பெயரைச் சொல்லி,
                                          பூக்களோடு சிரித்து மகிழ ஒரு தருணம் .        
                                                                             .
                                                                             .
                                                                             .
                                                                             .
                                          ஓணத் திருநாள்  கொண்டாட்டமன்று , 
               பூக்களமிட்டு புன்னகித்த பொழுதில் நினைவாக்கிய புகைப்படம் :)
                                                                             .
                                                                             .
                                                                             .
                                                                             .
                                                                             .                                                                                                                                                                                                                                                                                      
                                                                          
.                                                                                                                                     









  

Saturday, August 21, 2010

சிப்பிகள் சேகரிக்கும் சிறுமி போலத்தான்...

 
 "பூச்சரம்   போல   முழம்   முழமாக  நீண்டு  கொண்டே  போகும்    இத்தொடர்
பதிவில் நான் முடிய நினைக்கும் மல்லிகைகள்"  என்று  அழைத்திருக்கிறார்
நண்பர்  கமலேஷ்.


ஆகையினால்.... 
                                            


1. வலைப் பதிவில் தோன்றும் உங்கள் பெயர்?

     கீதா


2. அந்தப் பெயர்தான் உங்கள் உண்மையான பெயரா? இல்லை என்றால்
    பதிவில்  தோன்றும் பெயரை வைக்க காரணம் என்ன?

    கீதாதான்  உண்மையான பெயர்.


3. நீங்கள் தமிழ் வலைப்பதிவு உலகில் காலடி எடுத்து வைத்தது பற்றி?

    வலையிலும்   கவிதைகளை    தேடியிருக்கிறேன்,    அப்படிதான்    சில
    வலைபூக்களை   கண்டெடுத்தேன்.  அவற்றில்  உலவிக்  கொண்டிருந்த
    பொழுதொன்றில்,    இதுவரை   நோட்டு   புத்தகத்தில்     உறங்கியிருந்த 
    வரிகளை   திரையில்  பார்த்தால்  எப்படியிருக்கும் என்ற  உவகையில்
    பூத்ததுதான்     இனிக்கும்   வரிகள்.     பின்,      வார்த்தைகள்     கொண்டு
    இவ்வெளியில் சிறகடிப்பது   பிடித்தும் போனது.
  

4. உங்கள் வலைப் பதிவை பிரபலமடையச் செய்ய என்னவெல்லாம்
   செய்தீர்கள்?

    இது பிரபலங்களுக்கான கேள்வி  ;)


5. வலைப் பதிவின் மூலம் உங்கள் சொந்த விஷயத்தை பகிர்ந்து
    கொண்டதுண்டா?   ஆம் என்றால் ஏன்? அதன் விளைவு என்ன?
    இல்லை என்றால் ஏன்?

    விஷயம் என்று பகிர்ந்தது இல்லை.  எனினும்,  அசைவித்த நிஜங்கள்,
    கவிதைகளில் நிழலாடிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

    விளைவு,  படித்து சென்றவர்கள் விட்டுச்செல்லும் தடங்கள்,  பகிர்வுகள்.


6. நீங்கள் பொழுது போக்கிற்காக பதிவுகளை எழுதுகிறீர்களா?
   அல்லது பதிவுகள்  மூலம் சம்பாதிப்பதற்காகவா?

    பொழுதுகளின் சுவாரசியத்திற்காக.....


7. நீங்கள் எத்தனை வலைப் பதிவிற்கு சொந்தக்காரர்?
   அதில் எத்தனை தமிழ் வலைப்  பதிவு?

    இனிகும் வரிகள் மட்டுமே.


8. மற்ற பதிவர்கள் மேல் கோபம், அல்லது பொறாமை ஏற்பட்டது உண்டா?
   ஆமாம்  என்றால் யார் அந்த பதிவர்? ஏன்?

   சிப்பிகள்  சேகரிக்கும்  சிறுமி  போலத்தான்,   பிடித்த  எழுத்துகளை
   வலையில் தேடி  சேகரித்து  கொண்டிருக்கிறேன் .  வேறு  எண்ணம்
   எதுவும் இயலாததே.


9. உங்கள் பதிவை பற்றி முதன் முதலில் உங்களை பாராட்டிய மனிதர் யார்?
   அவரைப் பற்றி, அந்த பாராட்டை பற்றி?

    முதல் பின்னூட்டமளித்து கைகுலுக்கியவர்கள்,  நிலாரசிகன் மற்றும் நர்சிம்.


10. கடைசியாக- விருப்பம் இருந்தால் உங்களைப் பற்றி பதிவுலகத்துக்கு தெரிய
     வேண்டியது அனைத்தையும் கூறுங்கள்.

     ம்ம்ம்...
     குளுமைக்கு    மகிழ்ச்சியும், 
     வெம்மைக்கு  அயர்ச்சியும்   என 
     எல்லோரும் பழக்கப்படுத்திக்கொண்ட   உலகுதான்  என்னுடையதும் :)


     @கமலேஷ்,  நினைவில்வைத்து  அழைத்தமைக்கு மிக்க நன்றி.

     பூச்சரத்தில்  மேலும்  வாசம் சேர்க்க நான் அழைப்பது  நிலாரசிகன்.  


 .  

Sunday, August 1, 2010

புன்னகைக்கும் பூக்கள்

                      

                                    
                                             
                                                                          
                                                வாசல் நுழைவில் செழித்து
                                                மென்கிளைகள் படர்ந்து
                                                நிற்கின்றது
                                                சின்னதொரு அரளி மரம்.
                                                அடர் மஞ்சள் நிறத்தில்
                                                பூத்து குலுங்கும்
                                                நாட்களிலெல்லாம்  
                                                கடந்து  வரும் 
                                                தபால்காரரோ 
                                                பால்காரரோ 
                                                விருந்தாளியோ
                                                யாராயினும்
                                                அனைவரின் முகத்திலும்
                                                லேசாக படர்ந்திருக்கிறது
                                                மொட்டவிழ்ந்து  புன்னகைக்கும்
                                                பூக்களின் மலர்ச்சி.


.

Sunday, July 25, 2010

...And Wisdom Comes Quietly


Do you want to sit quietly near a window and read a book which can
gives  you  the feel of  flying in the sky with the wings of happiness. 
Then the choice would be "...And  Wisdom Comes Quietly" by  Helen
Exley.  Reading  the thoughts  & poems  from   this book is just like
breathing the fresh  mountain air  with full of energy.  This beautiful
book  talks about peace, solitary, happiness and shows  the way to
keep the innerself content just being simple.


            


 "...And Wisdom Comes Quietly"   brings   together  the wisest words
ever wtitten about living simply and  peacefully amidst the pressures
of  the world.  With words from the greatest thinkers,  this  beautiful 
book brings a deep sense of  peace and calm.

Few lines from the book....

I lay in a meadow
until the unwrinkled serenity
entered into my bones,
and made me into one
with the browsing kine,
the still greenery,
the drifting clouds,
and the swooping birds.
- Alice James


You do not need to leave your room....
Remain sitting at your table and listen.
Do not even listen, simply wait.
Do not even wait, be quite still and solitary.
The world will freely offer itself to you to be unmasked.
It has no choice.
It will roll in ecstasy at your feet.
-Franz Kafka


Over all the mountaintops
Is peace.
In all treetops
You perceive
Scarcely a breath.
The little birds in the forest
Are silent.
Wait then; soon
You, too, will have peace.
-Johann Wolfgang Von Goethe.


Come away from the din,
Come away to the quiet fields,
over which the great sky stretches,
and where, between us and the stars,
there lies but silence;
and there, in the stillness
let us listen to the voice
that is speaking within us.
- Jerome K.Jerome


Leave home in the sunshine:
Dance through meadow
Or sit by a stream and just be.
The lilt of the water
Will gather your worries
And carry them down to the sea.
- J.Donald Walters


  ...more and more lines in the book, brings  you the wonderful thoughts
for  your  soul to  reside  in  peace.  Paintings of each poem adds more
beauty to the book. "...And Wisdom Comes Quietly" makes a thoughtful 
gift of lifelong value.

.

Thursday, July 22, 2010

மொட்டொன்று...

                                      
 
                                      
                                             

                                       ஏதுமற்று நின்றிருந்த மொட்டை மரத்தில்
                                       துளிர்த்து எழுந்துள்ளது ஒரு கோப்பு இலைகள்.
                                       கன்றாய் இருந்த வாழை
                                       பெரு இலைகள் பல  விரித்து
                                       காய்களும் கனிந்தபடி.
                                       சிறகு முறிந்திருந்த கிளியொன்று
                                       வானில் முதல் மகிழ்ச்சியை
                                       தன் நிறத்தை சிதறி அறிவிக்கிறது.
                                       தவறாமல் மண்  வந்து விழுகிறது 
                                       வெம்மை தணிக்கும்
                                       குளிர் மேகத்  துளிகள்.
                                       நிலவின்றி கழிந்திருந்த  இரவு
                                       இன்று பிறையின் மென் அலையில்.
                                       இயல்பாகத்தான் சுழல்கிறது  பிரபஞ்சம்
                                       தடையேதுமின்றி  பெருவெளியில்.
                                       சிறு  வழிப்பாதையில்
                                       மொட்டொன்றை மட்டும்
                                       மலர்விக்க மறந்தபடி.



.

Sunday, July 4, 2010

நத்தை நாட்கள்


                                                
                                                                                                                                                         
                                                  ஆழ்ந்த  மௌனத்தில்
                                                  நகரும்  நாட்கள்
                                                  நத்தையாய்
                                                  வெளித்தடத்தில்

                                                  கூட்டினுள்
                                                  ஒளிந்திருக்கிறது
                                                  கடலின் ஆர்ப்பரிப்பும்
                                                  கரையின் துகள்களும்.
                                                   

.

Saturday, June 26, 2010

கூடு



                                                  

                                கூரையை பிய்த்துக்  கொண்டிருக்கிறது சிரமத்துடன்
                                சுள்ளிகள் சிதறிக்கிடக்கிறது
                                எதையேனும் கவ்வியபடியே பறந்து செல்கிறது
                                அந்த கிளை நோக்கி.
                                இடையில் சில நாட்கள்
                                காணாமல் போனது.
                                வெண்ணிற இரவொன்றில் விருட்சத்தில்
                                புதிய உயிர்களின் சத்தம் துவங்குகிறது.
                                அப்பறவையின் சிறகடிப்பு இப்பொழுது
                                அதிகரித்து தெரிகிறது.
                                கனியோ இலையோ வாய் குவிந்து
                                கவ்விச் செல்கிறது குஞ்சுகள் நோக்கி.
                                இலைகளின் சட்டென்ற சலசலப்பில்
                                மிரண்டு போகிறது அதன் கண்கள்.
                                முற்றத்தில் பறந்து திரியும்போது
                                லேசான சிறு தூரலில்
                                விரைந்தோடிவிடுகிறது விருப்பமுள்ள
                                கூடது கலையாதிருக்க.
                                கூடென்பது அற்புதமென்று
                                சொல்லிப் போகிறது நித்தமும்
                                என் வாசல் கடக்கும் பறவையொன்று.


.

Saturday, June 19, 2010

அமைதி தவழும் பிரபஞ்சம்

                                            

                                                                                                                           
                                                                                                  
                                                வீடற்ற சிறுமியவள்
                                                வீதியில் உறங்குபவள்
                                                இரைச்சலற்ற இரவு
                                                ஒரு பொழுதும் அறியாதவள்
                                                இருத்தல் தொலைத்த இரவொன்றில்
                                                கடற்கரை மணலில் முகம்
                                                பதித்து கண்ணயர்ந்தாள்
                                                கலங்கிய நிலவது
                                                தன் அடர் வெளிச்சத்தில்
                                                அவளுக்கான பாதையமைத்து பார்த்திருந்தது
                                                எதிர்பட்ட ஒளிக்கதிர்களில்
                                                சிறு கால்கள் பதித்து
                                                நிலவின் மடியைச் சென்றடைந்தாள்
                                                நட்சத்திரங்களின் சிரிப்புகளுக்கிடையே
                                                தேவதைகளின் தாலாட்டில்
                                                நிர்மல துயில் கொள்கிறாள்
                                                அமைதியொன்று தவழ்கிறது
                                                பிரபஞ்சம் முழுவதும்.



.

Thursday, June 10, 2010

இறகுகள்

 
                                  
                                       

                                         எப்படியேனும் கண்ணில் பட்டுவிடும்
                                         தினம்தோறும் ஏதேனும்
                                         பறவையின் இறகொன்று
                                         வெண்ணிறத்தில் சில இறகுகள்
                                         வெண்மையும்,  கருமையும்
                                         கலந்த நிறத்தில் சில இறகுகள்
                                         எந்த பறவை
                                         என்ன சொல்ல விழைகிறது
                                         என்று  புரியாமலே  
                                         சேகரித்து வைத்திருந்தேன்
                                         இறகுகள் அனைத்தையும்.
                                         வெறுமை தகித்த
                                         ஓர்  இருண்ட நாளில்
                                         இறகுகள் அனைத்திலும்
                                         வர்ணம் தீட்டி
                                         இயல்பு மாற்றிய வேளையில்
                                         அறை முழுவதும் பரவி 
                                         மின்னுகிறது
                                         உதிர்த்து சென்ற
                                         பறவைகளின் ஸ்நேகப்  புன்னகை.

.

Sunday, May 30, 2010

மழைத் துளிகள்






வானில்    இருள்    சூழ்ந்திருந்தது,    சில்லென்ற    காற்றுடன்    மேகக்     கூட்டங்கள்
மழையாய்   பூமி   வந்தது.    தகித்த   வெப்பத்தில்   கருகி   கொண்டிருந்த     பூமியை,  
ஒரு     கணத்தில்   குளிர     வைத்த     மழைத்   துளிகளை    இரு   கரங்களில் சிறை
கொண்டு      ரசித்திருந்தேன்.      அன்று       மழை       மிகச்     சீராக       மண்     வந்து
சேர்ந்திருந்தது.    மிகச்    சீராக,     பூக்கள்    முகம்     கழுவும்படி,     கிளைகள்    புதிய   துளிர்களை   உயிர்க்கும்படி.   குளிர்ச்சியும்,    மகிழ்ச்சியும்     மட்டுமே     அளித்தபடி பெய்ந்திருந்தது   மழை.


மணிப்    போல்  தெறித்து   விழுந்திருந்த   மழைத்   துளிகளிடம்   மிகுந்த   நட்புடன்,
எதிர்பாராத தருணத்தில் மண்ணில் விழுந்து மகிழ்வித்த காரணம் வினவினேன்.
புன்முறுவலுடன் பதிலளிக்க துவங்கியன துளிகள்,  பூமி மேலும் குளிர்ந்திருந்தது.  வெண்ணிற   பூக்கள்   பறித்து   விளையாடிக்   கொண்டிருந்த   சிறுமி    ஒருவளோடு
சேர்ந்து,  சிரித்து  விளையாட  ஆசைக்  கொண்டு   என்றது  முதலில்  விழுந்த  துளி,  காற்றோடு    தலையசைத்த    இலைகள்,    மேகம்   பார்த்து   இச்சை   கொண்டதால்
என்றது    ஒரு   துளி.    அயர்ச்சி   நிறைந்த   முதியவளின்   பிராத்தனைச்   சாரத்தில்
மனம்       குளிர்ந்து     என்றது      மூன்றாவது      துளி.    மனம்    சேர்ந்த   இருவரின்   கைகோர்ப்பில்  ஈரம்  சேர்க்க என்றது மற்றொரு துளி.  தனித்திருந்த   ஒருவனின்   தேடலுக்கு,   கொஞ்சம்    துணை   நிற்க    என்றது    வேறொரு   துளி.    காரணங்கள்
அனைத்தும்  உவகை  தந்தது,  சிந்தி விழுந்த துளிகள் போலவே.  புன்னகையோடு கேட்டிருந்தேன்,   ஒவ்வொரு   துளிகளிலும்  கரைந்திருந்தேன்.


சட்டென்று மழையின் வேகம் அதிகரித்திருந்தது,   காற்றின் சீற்றத்தில் விருட்சக கிளைகள்  விழத்  தொடங்கியது.   மிரட்சியுடன்   நேரம்   நகர்ந்திருந்தது.    இனிமை
துறந்த  பயணம்  இப்பொழுது   எதற்காக  என்று  வினவினேன். பேதை  ஒருத்தியின்    அடர்ந்த கண்ணீர்  துளிகள்  காற்றில்  கலந்தமையால்  என்றது  மொத்த  துளிகளும்.  மழையின் அடர்த்தி அன்று அதிகரித்து கொண்டேயிருந்தது வெகு நேரத்திற்கு.

.

Thursday, May 20, 2010

சிட்டுக் குருவி



                                             
                               
                                              மெல்லிய  மேனியில்
                                              வெண்ணிற  சிறகுகள்
                                              அடர்ந்து  விரிந்திருக்கிறது
                                              மென்சிவப்பு  வாயினில்
                                              அழகுற  கவ்வியபடி
                                              இலையொன்றும்  பூவொன்றும்
                                              சிறுமணி கண்கள்
                                              இரண்டிலும்  ஒளிமின்னும்
                                              மௌன  புன்னகை
                                              ஓவியப்  பறவை  ஒன்றில்
                                              ஆழ்ந்து   திளைத்து
                                              விரல்கொண்டு வருட
                                              முற்படும் பொழுது ...
                                              தோல் தட்டிச் செல்கிறது
                                              சிட்டுக் குருவியொன்று
                                              கொஞ்சம் சிறகடித்து
                                              என்னை பரிகசித்து.

 ....